Φίλιππος Παπαδημητρίου: Περί Ποδήλατων και Ποδηλατόδρομων!

Το κυκλοφοριακό αποτελεί, αδιαμφισβήτητα, ένα από τα μεγαλύτερο προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας μας, των οικισμών και του τρόπου ζωής μας. Σ’ έναν κόσμο που ταξιδεύει και μετακινείται περισσότερο από ποτέ η δυνατότητα εύκολης – ασφαλούς κι άνετης- μετάβασης από τον έναν τόπο στον άλλον είναι πιο σημαντική από ποτέ. Κι όμως, στην δική μας περιοχή, τα τελευταία χρόνια κανένας δεν έχει ασχοληθεί ιδιαίτερος με το να βελτιώσει τις συνθήκες μετακίνησης. Χρόνο με τον χρόνο η κίνηση αυξάνεται αλλά οι υποδομές παραμένουν οι ίδιες.

Το αποτέλεσμα είναι δρόμοι στα όρια των δυνατοτήτων τους, ιδίως το καλοκαίρι και τις ώρες αιχμής, κι ώρες χαμένες από την ζωή μας που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν πιο παραγωγικά κι ευχάριστα. Επιβάλλεται να αναζητηθούν λύσεις, το ένα σκέλος των οποίων είναι η αναγκαία βελτίωση του οδικού δικτύου, το άλλο όμως είναι η βελτίωση των συγκοινωνιών κι η διευκόλυνση της μικροκινητικότητας. Η λύση εκείνη που παρουσιάζει την καλύτερη σχέση μεταξύ κόστους κι οφέλους, που θα μπορούσε να βελτιώσει θεαματικά τις μετακινήσεις και την ποιότητα ζωής μας, είναι κι η πιο παραγνωρισμένη: το ποδήλατο.

Στην Αργοναυπλία όλοι οι σημαντικοί οικισμοί βρίσκονται στον κάμπο κι άρα σε μεγάλο βαθμό είναι πεδινοί. Αυτό τους καθιστά ιδανικούς για ποδηλασία. Έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε την ποδηλασία ως μία αμιγώς ψυχαγωγική δραστηριότητα, όμως η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική. Το ποδήλατο είναι ένα μέσο καθημερινής μετακίνησης -προς την δουλειά, το σχολείο, τα μαγαζιά, κλπ.- εξίσου «σοβαρό», «χρηστικό» κι «αξιόλογο» με το αυτοκίνητο, όχι λιγότερο. Ένα ποδήλατο μπορεί πράγματι να υποκαταστήσει σε πολλές περιπτώσεις το ΙΧ, ιδίως αν συνδυάζεται με την χρήση ΜΜΜ.

Εντός του Άργους και του Ναυπλίου, επιπρόσθετα, παρουσιάζει ορισμένα συγκριτικά πλεονεκτήματα: κινείται στις πεζοδρομημένες περιοχές, δεν χρειάζεται θέση πάρκινγκ και δεν «παγιδεύεται» μέσα στην κίνηση. Σε σχέση με το μηχανάκι είναι σαφώς φθηνότερο, τόσο στην κατοχή όσο και στην χρήση, ασφαλέστερο και με καλύτερη συμβολή προς την κοινωνική αρμονία και τον δημόσιο πολιτισμό. Τέλος, το ποδήλατο επιτρέπει στους ανήλικους να μετακινούνται μόνοι τους με ασφάλεια και συμβάλλει στην αυτονόμηση τους και στην ανακούφιση των γονιών τους, άρα στην αντιστροφή του δημογραφικού προβλήματος.

Γιατί, ωστόσο, τόσος λίγος κόσμος χρησιμοποιεί το ποδήλατο αυτή την στιγμή; Η απάντηση είναι προφανής: διότι λείπουν οι ποδηλατόδρομοι κι άρα οι ποδηλάτες αναγκάζονται να κινούνται επι των δρόμων και να διακινδυνεύουν την σωματική τους ακεραιότητα, με την παραγωγική αιτία να εντοπίζεται στο υπέρμετρο ενδιαφέρον που αποδίδει η τοπική ηγεσία στις οδικές μεταφορές και στο μηδαμινό ενδιαφέρον που αποδίδει στις ποδηλατικές. Αν η τοπική αυτοδιοίκηση επενδύει κατά κανόνα σε δρόμους και πάρκινγκ λογικό δεν είναι ο κόσμος να προτιμάει το ΙΧ από το ποδήλατο;

Όμως, όπου, αντιθέτως, δημιουργούνται ποδηλατικές υποδομές τότε δημιουργούνται και καθημερινοί χρήστες του ποδηλάτου. Προς αυτή την κατεύθυνση συνηγορεί η ολοκλήρωση της ανάπλασης της οδού Αιγίου στο Ναύπλιο που έχει αυξήσει σημαντικά την ποδηλασία στις συνοικίες τις οποίες επηρεάζει. Αλλά και πώς κάθε πόλη που έχει επενδύσει σε ποδηλατόδρομους, στο εξωτερικό ή στην Ελλάδα, όπως η Καλαμάτα, η Λάρισα, η Καρδίτσα, η Αλεξανδρούπολη, τα Τρίκαλα, τα Χανιά, κλπ. έχει καταφέρει να αυξήσει αντίστοιχα και των αριθμό των ποδηλατών σε καθημερινή βάση.

Πρέπει λοιπόν να δημιουργηθούν ολοκληρωμένα ποδηλατικά δίκτυα τόσο εντός των σημαντικών οικισμών της περιοχής μας, στο Άργος, στο Ναύπλιο, στην Νέα Κίο, στο Κουτσοπόδι και στον Μέρμπακα, όσο και μεταξύ τους, στην ύπαιθρο. Ακόμη πρέπει να κατανοήσουμε πώς η περιοχή μας δεν μπορεί να προοδεύσει όντας απόλυτα εξαρτημένη από το ΙΧ, με την παρανοϊκή δήμευση σχεδόν όλου του πολύτιμου δημοσίου χώρου προς χάριν της στάθμευσης των ΙΧ και την άρνηση των δημοτικών αρχών να δημιουργήσουν ποδηλατικές υποδομές υπό τον φόβο της…μείωσης θέσεων στάθμευσης άρα και της απώλειας ψήφων.

Είναι πράγματι σημαντικά φθηνότερο, ευκολότερο κι αμεσότερο να δημιουργηθεί ένα ολοκληρωμένο ποδηλατικό δίκτυο στην Αργοναυπλία και να καθιερωθεί η κουλτούρα του ποδηλάτου στην συνείδηση των κατοίκων απ’ ότι είναι να λυθεί η τεράστια έλλειψη θέσεων στάθμευσης κι η ανεπάρκεια του οδικού δικτύου να διαχειριστεί τις ολοένα κι αυξανόμενες ροές -προβλήματα εξάλλου που είναι αντικειμενικά άλυτα αφού ακόμη και στις πλέον πλούσιες κι ανεπτυγμένες χώρες του πλανήτη δεν έχουν λυθεί. Ένα ποδηλατικό Άργος ή Ναύπλιο δεν θα ήταν απλώς μία πόλη με μεγαλύτερη ευκολία στην μετακίνηση και λιγότερα έξοδα για τον μέσο άνθρωπο, αλλά και μία πόλη καθαρή, ήσυχη, ασφαλή, όμορφη, φιλική προς τα παιδιά και τους νέους.

Τι καλύτερο λοιπόν από το ποδήλατο για να έρθει η πρόοδος κι η ανάπτυξη;